Στη Χώρα των Θαυμάτων
DEBUT – In Memory of Coming
Mala Kline
Στα όρια της μεταφυσικής της αντίληψης, των παραμυθιών και της σωματικότητας. Η σκοτεινή μήτρα που γεννά μορφές, η σχισμή του σώματος που μεταφέρει μια βαθιά κρυμμένη αισθαντικότητα. Μνήμες του Διονύσου, του σώματος που διαμελίζεται και αναγεννάται από τα κομμάτια του.
Η μορφή που κινεί τα νήματα
Ο άνθρωπος και το ζώο, οι πολλαπλές μεταμορφώσεις της ύπαρξης, δοσμένες με αναφορές σε εξαιρετικά παραμυθένια τοπία από την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων, με τη μεταφυσική, την φιλοσοφική διάθεση, το χιούμορ και την αιρετικότητα του παραμυθιού. Καλώς ήλθατε στον κόσμο της Mala Kline.
Μουσικά “όργανα” χωρίς σύνορα
Χρήστος Παπακωνσταντίνου
Διαφορετικά αντικείμενα, όπως ανεμιστήρες και σφυριά, καθημερινοί ήχοι όπως ο άνεμος μετατρέπονται σε μουσικά όργανα στους ηχητικούς πειραματισμούς που παρακολουθήσαμε.
Παίζοντας..με τη μουσική
Ηχητικά πειράματα
Οι άγνωστοι …Spectors
The Spectors
Όταν ο καθημερινός πεζόδρομος Θεσσαλονίκης, στο κέντρο της Αθήνας, αποκτά ταυτότητα….και ήχο! Όσο για τα αυτοκίνητα…δεν υπάρχουν μόνο για να μας μεταφέρουν..
Θεαματκοί!!
Μην το προσπαθήσετε σπίτι σας!!
Τι είπε το πράσινο στον άνθρωπο;
eekuipoiz & Motus Terrae
[non++]*
Τοποθεσία: Πεζόδρομος Θεσσαλονίκης
Ένας φτερωτός άγγελος παρακολουθεί από ψηλά. Απόμακρος αλλά πανούργος, στήνει παιχνίδια και καθοδηγεί τους επίγειους πρωταγωνιστές, που μαυροφορεμένοι και στυλιζαρισμένοι επιδίδονται σε ζογκλερικές χορογραφίες με πράσινα μπαλάκια. Πράσινο: το χρώμα της παράστασης, το χρώμα της φύσης, το χρώμα της συνείδησης. Ο άγγελος πατά επί γης και μας ζητά να τον ακολουθήσουμε, δίνοντας σαφείς οδηγίες με μια ντουντούκα. Ο κόσμος απλώνεται ολόγυρα για να ακούει και να βλέπει και ο προστάτης υπενθυμίζει «μην πατάτε το πράσινο». [ + ]
Συναισθηματικό ασανσέρ
Οι ηλικίες του κόσμου/ Exile 2008
Jessica Hénou
Περιπλανήσεις
Χαράζει διαδρομές στο έδαφος με κοκινόχωμα και χοντρό αλάτι. Αφηγείται ταξίδια της ζωής της, ταξίδια της ψυχής από χώρα σε χώρα. Τόποι και τοπία που την ορίζουν και της θυμίζουν οτι είναι μια ξένη στο ίδιο της το σώμα. Περιπλανιέται στη Γαλλία, τραγουδώντας δυνατά και παράφωνα La Boheme. Μας κοιτά στα μάτια και γίνεται καθρέφτης. Αληθινή, ειλικρινής συνεχίζει τη διαδρομή της στην Πορτογαλία και αγωνίζεται. Κάθε ημέρα μια επανάσταση, μια μάχη που άλλοτε χάνεται και άλλοτε κερδίζεται, όπως μας λέει. [ + ]
Περπατώντας στο σκοτάδι
While Walking
Milena Urgen Koulas
Σωματικές αναζητήσεις
Δυναμική, έντονη, νευρική και προπάντων σκοτεινή η Milena χορεύει στο ημίφως, σα να μη την παρακολουθεί κανένας. Σηκώνεται και πέφτει. Σηκώνεται και πέφτει. Δεν υπάρχει μουσική. Μόνο ο ανατριχιαστικός ήχος του σώματος που αφήνεται στο πάτωμα και η προσπάθεια να σηκωθεί. Ξαφνικά φωτίζεται αχνά, ορθώνεται και σωματοποιεί τον πόνο και την αγωνία της. Είναι ευάλωτη αλλά παλεύει με τον εαυτό της, αποδομείται και δοκιμάζει τις αντοχές της. Από το βάθος της σκηνής στο προσκήνιο, όρθια, με το σώμα παραμορφωμένο. Δυσκολεύεται να βηματίσει, καθώς το σώμα της διασπάται και επανασυστήνεται. Εικόνες παρακμής, τρομακτικές γεννούνται από το θέαμα. [ + ]
Με το Μαρίνο και το Γιώργο
Μαρίνος Κουτσομιχάλης
Γιώργος Πούλιος
επί τω έργω
Περιμένοντας να αρχίσουν
MiniMaxiMum ImproVision
MiniMaxiMuM ImproVision
Ένας πειραματισμός με ήχο, εικόνες, αντικείμενα, αυτοσχεδιασμούς που μας ταξίδεψαν σε “ηχητικά” τοπία…με πολύ κέφι.
party on stage!
Ήχος και εικόνα
Με θέα....τη θάλασσα
Χορεύοντας στο ημίφως
Nothing
Milena Urgen Koulas
Το σώμα πρέπει να εκφραστεί
Ο χώρος είναι σκοτεινός και ένας μεταλλικός ήχος συνοδεύει τους προβολείς που ανάβουν και σβήνουν, φωτίζοντας μοναχικά σημεία της σκηνής, ωσότου πέφτουν πάνω στην περφόρμερ που βρίσκεται στο βάθος. Εύθραυστη αλλά συνάμα επιθετική παίζει με την επανάληψη των κινήσεων που σταδιακά γίνονται νευρικές και αποσπασματικές. Το σώμα πρέπει να εκφραστεί, με κάθε τρόπο. [ + ]