Στη Χώρα των Θαυμάτων
DEBUT – In Memory of Coming
Mala Kline
Στα όρια της μεταφυσικής της αντίληψης, των παραμυθιών και της σωματικότητας. Η σκοτεινή μήτρα που γεννά μορφές, η σχισμή του σώματος που μεταφέρει μια βαθιά κρυμμένη αισθαντικότητα. Μνήμες του Διονύσου, του σώματος που διαμελίζεται και αναγεννάται από τα κομμάτια του.
Η μορφή που κινεί τα νήματα
Ο άνθρωπος και το ζώο, οι πολλαπλές μεταμορφώσεις της ύπαρξης, δοσμένες με αναφορές σε εξαιρετικά παραμυθένια τοπία από την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων, με τη μεταφυσική, την φιλοσοφική διάθεση, το χιούμορ και την αιρετικότητα του παραμυθιού. Καλώς ήλθατε στον κόσμο της Mala Kline.
Η σκηνή επιβλητική από μόνη της, είναι το τοπίο της παραμυθιού. Ενός παραμυθιού με χρώμα άλικο, ελκυστικό. Μαγευτικό, τρομακτικό και ερωτικό συνάμα. Ένα σουρεαλιστικό παραμύθι πλεγμένο στις σχισμές της πραγματικότητας, στο σκιώδες πεδίο των αισθήσεων.
Μια τεράστια κόκκινη κουρτίνα που θυμίζει κουκλοθέατρο, αφήνει ελάχιστο περιθώριο μεταξύ των θεατών και…ενός οικοδεσπότη λαγού. Ο άσπρος λαγός με το κόκκινο κουστούμι μας υποδέχεται, μας παίρνει από το χέρι και μας προκαλεί να τον ακολουθήσουμε στον κόσμο της Αλίκης, όπου τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται.
Η χορεύτρια εμφανίζεται στη σκηνή. Φοράει μάλλινο άσπρο καπέλο, φόρεμα άλλης εποχής με κόκκινη τράσα και άσπρη γούνα. Είναι στομφώδης και μας μιλά ανακαλώντας ταινίες της δεκαετίας του ’50. Ηρωίδες εύθραυστες, συναισθηματικές, ακραίες.
Προσπαθεί να υποδυθεί τη θλιμμένη, όπως απαιτεί ο ρόλος, αλλά τελικά εξομολογείται ότι της είναι αδύνατο…είναι ευτυχισμένη. Υιοθετεί όμως τη θεατρική της περσόνα για να εκμυστηρευτεί το φόβο της απόρριψης, το φόβο της μοναξιάς του καλλιτέχνη που έχει χάσει πια το κοινό του. Όλη αυτή την ώρα ο λαγός βρίσκεται στο πλαί της σκηνής, φαινομενικά αμέτοχος, ο χειριστής των μηχα-νημάτων.
Η φωνή της παραμορφώνεται, τα ηχεία την επισκιάζουν, χάνεται, λιποθυμά. Η κουρτίνα ανοίγει ελάχιστα και ένας άγνωστος την τραβά σε ένα άλλο κόσμο, κρυμμένο. Όταν η κόκκινη πύλη ανοίξει, μια ‘άλλη’ γυναίκα είναι στο σώμα της.
Μια οθόνη στο βάθος της σκηνής, η γυναίκα γυμνή, αγκαλιά με την άσπρη γούνα και ένα κατακόκκινο μαξιλάρι. Η μουσική χαώδης και εκείνη στροβιλίζεται στο ίδιο μοτίβο, ενώ η φιγούρα που προβάλλεται στην οθόνη φαντάζει ο ζωντανός καθρέπτης της, οργανικά δεμένος με το σώμα της στη σκηνή. Διαφορετικές αλλά ομόρριζες, πραγματικότητα και προσομοίωση, εικονική φιγούρα και αληθινή περφόρμερ ταυτίζονται. Ο άνθρωπος και το είδωλο του που ζωντανεύει. Ο καθρέπτης που ανταποδίδει το βλέμμα…
Η παραίσθηση πλησιάζει στο τέλος της, ο λαγός βγάζει τη μάσκα και μετατρέπεται στο στοργικό σύντροφο της, που τη συνοδεύει έξω από το όνειρο, πίσω στην πραγματικότητα, χορεύντας τρυφερά ένα βαλσάκι. ‘Έχετε ποτέ ξυπνήσει από ένα όνειρο και να νομίζετε οτι ακόμα ονειρεύεστε; Εμένα μου συμβαίνει δυο τρεις φορές την εβδομάδα’.
Μια εξαιρετική περφόρμερ που σαρκάζει με όλο της το είναι τη θεατρική σύμβαση, ενώ ταυτόχρονα με μαγική σχεδόν ικανότητα μας εισάγει στο πραγματικό μυστήριο της ύπαρξης. Που αρχίζουν τα όρια του εαυτού, σε ποιά διάσταση βρίσκεται το σώμα και πόσα ακόμα επίπεδα ενυπάρχουν στη συγκεκριμένη διάταξη της ύλης; Με εξαιρετική μαεστρία η Mala Kline και ο Robert Michael Hayden διαστρέφουν την πραγματικότητα για να καταδείξουν άλλες σκοτεινές πλευρές της, μύχιες…αισθητές ενίοτε σε μια φευγαλέα κίνηση των βλεφάρων…
Μ.Π & Κ.Φ
PerformArt< www.hellastheatre.gr/performart