Συναισθηματικό ασανσέρ
Οι ηλικίες του κόσμου/ Exile 2008
Jessica Hénou
Περιπλανήσεις
Χαράζει διαδρομές στο έδαφος με κοκινόχωμα και χοντρό αλάτι. Αφηγείται ταξίδια της ζωής της, ταξίδια της ψυχής από χώρα σε χώρα. Τόποι και τοπία που την ορίζουν και της θυμίζουν οτι είναι μια ξένη στο ίδιο της το σώμα. Περιπλανιέται στη Γαλλία, τραγουδώντας δυνατά και παράφωνα La Boheme. Μας κοιτά στα μάτια και γίνεται καθρέφτης. Αληθινή, ειλικρινής συνεχίζει τη διαδρομή της στην Πορτογαλία και αγωνίζεται. Κάθε ημέρα μια επανάσταση, μια μάχη που άλλοτε χάνεται και άλλοτε κερδίζεται, όπως μας λέει.
Στο Μαρόκο…είναι πάλι μια ξένη. Το φωνάζει, το νοιώθει…αυτό το βίωμα είναι κτήμα της, είναι η ίδια. Το σώμα της ενστερνίζεται το πάθος, το συναίσθημα που την κατακλύζει και μιλά με ένταση. Τα χέρια της λειτουργούν αποκομένα και αυτά σαν δυο ξένα όντα στο κορμί της. Όταν μεγαλώσει θα γράψει ένα βιβλίο, σαν αυτά που συντροφεύουν τις δικές της αναμνήσεις. Καταλήγει στην Ελλάδα. Προδίδεται και προδίδει. «Σας πρόδωσα;» ρωτά με ειρωνία. «Αυτό λέγεται συναισθηματικό ασανσέρ». Η γαλλική προφορά της εντείνει την αλήθεια, ενσωματώνει την περιγραφή. Είναι μια ξένη.
«Γεννήθηκα σε ένα λιμάνι της Μεσογείου». Σκύβει και με τα χέρια της ανακατώνει τους χάρτες, τις νοητές διαδρομές. Αλάτι και χώμα, δυο ξένα στοιχεία γίνονται ένα. «Γεννήθηκα σε ένα λιμάνι της Μεσογείου».
Τίμια, ειλικρινής, συγκινητική.