Περπατώντας στο σκοτάδι
While Walking
Milena Urgen Koulas
Σωματικές αναζητήσεις
Δυναμική, έντονη, νευρική και προπάντων σκοτεινή η Milena χορεύει στο ημίφως, σα να μη την παρακολουθεί κανένας. Σηκώνεται και πέφτει. Σηκώνεται και πέφτει. Δεν υπάρχει μουσική. Μόνο ο ανατριχιαστικός ήχος του σώματος που αφήνεται στο πάτωμα και η προσπάθεια να σηκωθεί. Ξαφνικά φωτίζεται αχνά, ορθώνεται και σωματοποιεί τον πόνο και την αγωνία της. Είναι ευάλωτη αλλά παλεύει με τον εαυτό της, αποδομείται και δοκιμάζει τις αντοχές της. Από το βάθος της σκηνής στο προσκήνιο, όρθια, με το σώμα παραμορφωμένο. Δυσκολεύεται να βηματίσει, καθώς το σώμα της διασπάται και επανασυστήνεται. Εικόνες παρακμής, τρομακτικές γεννούνται από το θέαμα.
Η Milena Ugren Koulas δημιουργεί ένα βαθιά υπαρξιακό σόλο. Με εξαιρετική σωματική δύναμη και τόλμη επιτρέπει στο σώμα της να γίνει το τοπίο σκληρών, σκοτεινών διαθέσεων της ψυχής. Το σώμα της παραμορφώνεται, τα μέλη της στρέφονται προς τα μέσα για να εκφράσουν τη δυσθυμία του εαυτού, την ασφυκτική εσωτερίκευση…Κραυγές, ανάσες και ημίφως διαμορφώνουν το τρομακτικά μοναχικό τοπίο της ψυχής, τους αλλοπρόσαλλους πειραματισμούς με την εσωτερική αίσθηση. Η παράσταση της εξόχως τολμηρή ακριβώς λόγω της δύναμης της εξωτερίκευσης…Η σκηνή μετατρέπεται σε πεδίο των ψυχικών εντάσεων και διαστροφών, το σώμα ο φορέας του.
Eξαιρετικά περήφανη, βαδίζει, αγκαλιάζει τις σκοτεινές πτυχές της ύπαρξης χωρίς να αναζητά δεκανίκια. Είναι ξαπλωμένη στο έδαφος και ονειροπολεί. Φωνάζει «Μιλένα» συνεχόμενα, με νοσταλγική φωνή σα να θυμάται την παιδική της ηλικία, σα να αναζητεί τον εαυτό της έξω από την ίδια. Φωνάζει το όνομα της με μια σχεδόν μητρική τρυφερότητα. Ίσως τελικά το σώμα, το αενάως κινούμενο τοπίο των μεταμορφώσεων μας είναι και η απόλυτη στοργική μήτρα, η ζεστή σκοτεινιά που μας γέννησε.
Συνεχίζει να στροβιλίζεται εισρχόμενη σε μια μεθυστική επανάληψη. Πρόκειται για μια μοναχική φιγούρα που χάνεται στο παρελθόν, στο παρόν και διερωτάται για το μέλλον.