Ποδοσφαιρικές αναμνήσεις
Poster
Cristian Chironi
Ένα παιχνίδι μεταξύ εικόνας και πραγματικότητας, φωτογραφίας και αναπαράστασης, αναπαράστασης της πραγματικότητας -της κατασκευασμένης πραγματικότητας από πρότυπα και μνήμες, εικονικές μνήμες συνήθως…Μνήμες που κωδικοποιούνται, που λαμβάνουν χώρα στον κοινωνικό ιστό. Ο Christian Chironi κατασκευάζει μια ιστορία στα διάκενα του κοινωνικού και του ατομικού, της ταυτότητας και του προτύπου. Με άνεση, διαπραγματεύεται ένα από τα λιγότερο επεξεργασμένα θέματα, το πως κατασκευάζεται το ανδρικό πρότυπο. Ο Chironi περνάει από μια σειρά διαφορετικών εικονοποιήσεων του ανδρικού ρόλου με την άνεση του παιδιού που ξεφυλλίζει το οικογενειακό λεύκωμα, καθώς ταυτόχρονα ενσωματώνεται φαντασιακά σε κάθε διαφορετική ιστορία.
Είναι αμέτρητες οι φορές που το μυαλό ταξιδεύει στο χρόνο, χάνεται στο παρελθόν και επεξεργάζεται αναμνήσεις και περιστατικά. Η δύναμη της ανάμνησης γίνεται ακόμα πιο ζωντανή όταν ξεφυλλίζει κανείς φωτογραφίες, αποδεικτικά στοιχεία ενός παρελθόντος που δεν υπάρχει μόνο στη μνήμη. Μιας πεπερασμένης πραγματικότητας που ζωντανεύει απειλητικά.
Ο Cristian Chironi παίζει πάνω στη σκηνή με το ίδιο του το παρελθόν, με την πατρική φιγούρα, με τα στερεότυπα που τον έχουν διαμορφώσει. Η διάθεσή του είναι παράλληλα διερευνητική και περιπαιχτική. Μια φωτογραφία στο κέντρο της σκηνής, ξεδιπλώνεται κυριολεκτικά σαν κουρτίνα, εκθέτοντας μια ομάδα ποδοσφαίρου που ποζάρει επιδεικτικά. Ένα παγκάκι και ένας σάκος συντροφεύουν στο παρόν τον περφόρμερ, ο οποίος αντιγράφει τους παίχτες φορώντας τις στολές τους και έπειτα στέκεται δίπλα στο κάδρο, αναζητώντας τη θέση του. Παραμένει ακίνητος, ενώ σε κάθε φωτογραφία αλλάζει η στάση του σώματος και κυρίως η έκφραση του προσώπου. Έχει μια αλαζονεία, μια τάση ειρωνείας που εντείνεται από τη μουσική υπόκρουση. Ιταλοί φίλαθλοι στο γήπεδο, οι αρχαίοι θεοί του Ολύμπου, η φωνή του δικτάτορα Παπαδόπουλου ακόμα και η σιωπή έχουν τη θέση τους σε αυτή την αναζήτηση προτύπων και συμπεριφορών, σε αυτό το πισωγύρισμα.
Οι επτά φωτογραφίες που εκτίθενται αποτελούν το δικό του προσωπικό παρελθόν, αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο επιδεικνύουν και μια συμπεριφορά, ένα αντρικό πρότυπο που υπερβαίνει τον ίδιο και γίνεται συλλογικό. Μασώντας τσίχλα, περιφέρεται από τα κάδρα στο παγκάκι, αλλάζει μπλούζες, σορτς, κάλτσες και παπούτσια και προσπαθεί να αφομοιωθεί στη φωτογραφία. Η στολή του όμως δεν είναι φθαρμένη. Η ακινησία του είναι προσποιητή και το ύφος του προδικάζει την δυνατότητα ενσωμάτωσης. Όσο και να προσπαθεί παραμένει ένας ξένος. Το καταλαβαίνει και ο ίδιος και συν τω χρόνω γίνεται ολοένα και πιο κριτικός. Ονειροπολεί αλλά βρίσκεται στο παρόν μαζί μας και χαμογελά.
Μ.Π & Φ.Κ
Πολύ καλή performance