O MIRnaut, η μασκότ-κοσμοναύτης του MIR, έχει την προσωπική του ιστορία.  Δημιουργός του είναι ο Πίνδαρος (arsondpi.gr), συνεργάτης του φεστιβάλ και σχεδιαστής του website του ΜΙR.  O MIRnaut καλείται για δεύτερη φορά να εκπληρώσει μια «εξωγήινη» αποστολή, να φέρει δηλαδή την περφόρμανς και τα ψηφιακά μέσα στη σκηνή της Αθήνας. Αντί λοιπόν να προσεληνωθεί στο φεγγάρι, προσγειώνεται σε μια φέτα τυρί:

O MIRnaut διάλεξε το χρυσό χρώμα για το MIRfestival 2010. Οι κατάλογοί μας είναι σε μαύρο-χρυσό ενώ το φετινό συλλεκτικό t-shirt θα βγει σε άσπρο-χρυσό και ενημερώνουμε από τώρα το κοινό για να το ταιριάξει στην γκαρνταρόμπα του! O MIRnaut θεωρεί ότι η Αθήνα έχει ανάγκη από ζεστασιά, φως και λίγη μαγεία, άρα από χρυσό, δεδομένης της μαυρίλας της περιόδου, και έτσι θέλησε να την πασπαλίσει με λίγη χρυσόσκονη από όπου περάσει.

Για τον ίδιο ακριβώς λόγο η τιμή των εισητήριων του φεστιβάλ έχει διατηρηθεί πολύ χαμηλή, σχεδόν συμβολική, και η είσοδος είναι ελεύθερη σε όλες τις εκθέσεις, τις προβολές και τις παρεμβάσεις στην πόλη. Η προπώληση ξεκίνησε ήδη στον Ιανό (Σταδίου 24), και καλό θα ήταν οι ενδιαφερόμενοι για την παράσταση Ηaut Cris (miniature) του Vincent Dupont, στο Θέατρο Χώρα στις 10 & 11 Σεπτεμβρίου καθώς και για την παράσταση Dream Chamber του Ane Lan στο Art.Act.Area στις 11 & 12  Σεπτεμβρίου, να σπεύσουν να προμηθευτούν τα εισιτήριά τους, καθώς οι θέσεις είναι περιορισμένες.

ΤHE LANDING WILL BEGIN SHORTLY

Counting down: 5 days…

Προθεσμία υποβολής αιτήσεων: Παρασκευή, 26 Μαρτίου 2010

Το MIRfestival είναι ένα διεθνές φεστιβάλ που εστιάζει στην πειραματική τέχνη, και ειδικότερα σε ό,τι βρίσκεται στο σημείο συνάντησης των παραστατικών τεχνών και των οπτικοακουστικών νέων μέσων. Φιλοξενεί ευρηματικές, απρόσμενες και ασυνήθιστες καλλιτεχνικές δημιουργίες στα όρια των τεχνών. Δανείζεται το όνομά του από τον διαστημικό σταθμό ΜΗΡ και φιλοδοξεί να είναι ένας ανοιχτός χώρος συνάντησης, ανταλλαγής και δημιουργικής σκέψης για τους καλλιτέχνες και για το κοινό, αλλά και μια πλατφόρμα ανάδειξης της σύγχρονης καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Σας προσκαλούμε να επισκεφθείτε το  www.mirfestival.gr για να μάθετε περισσότερα για την ταυτότητα του φεστιβάλ (διακόπτης MIRSSION).

Το MIRfestival διοργανώνεται από την Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρία Πολιτισμού MIR σε συνεργασία με ιδιωτικούς και δημόσιους φορείς και πραγματοποιείται κάθε δύο χρόνια σε βιομηχανικούς χώρους, θέατρα και χώρους πολιτισμού στην Αθήνα. Την ευθύνη για τον καλλιτεχνικό προγραμματισμό του έχει η Χριστιάνα Γαλανοπούλου. Στο ΑΡΧΕΙΟ του διαδικτυακού μας τόπου θα βρείτε πληροφορίες για το πρόγραμμα του MIRfestival 2008 καθώς και φωτογραφικό και άλλο υλικό.

Το MIRfestival 2010 θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα, από τις 10 έως τις 18 Σεπτεμβρίου

και σας προσκαλεί να καταθέσετε τις προτάσεις σας για περιπετειώδεις δημιουργίες στα όρια των τεχνών, εκεί όπου η σκηνή συναντά την εικόνα και τις νέες τεχνολογίες.

Μπορείτε να καταθέσετε προτάσεις για

• performance και παραστάσεις θεάτρου και χορού πειραματικού χαρακτήρα (μικρές παραγωγές)
• πειραματισμούς με τα live media, projects με ηλεκτρονική μουσική και εικόνα
• παρεμβάσεις στην πόλη
• εγκαταστάσεις, ή εγκαταστάσεις βίντεο, interactive projects, ή άλλου τύπου εικαστικές προτάσεις
• πειραματικές ταινίες ή βίντεο

Το MIRfestival δεν είναι θεματικό. Ωστόσο, για την έκδοση του 2010, θα προγραμματίσει σειρά δράσεων (performance, happenings, παρεμβάσεις στο φωτισμό ή τον ήχο ή άλλου τύπου παρεμβάσεις) σε πλατείες ή δημόσιους χώρους της Αθήνας, με τίτλο ΕΔΩ/ ΤΩΡΑ (HERE/ NOW).
Περιμένουμε τις ιδέες σας!

Από τα έργα που θα υποβληθούν, όσα επιλεγούν, μαζί με αυτά που ήδη προγραμματίζονται, θα παρουσιαστούν στο MIRfestival 2010.

Για να υποβάλετε τις προτάσεις σας, παρακαλούμε ακολουθήστε τις οδηγίες πατώντας το διακόπτη MIR ΟΔΗΓΙΕΣ

Η προθεσμία υποβολής λήγει την Παρασκευή 26 Μαρτίου 2010.

Η αποστολή 2010 στον δορυφόρο MIRfestival απογειώνεται στις 10 Σεπτεμβρίου 2010.

Ετοιμαστείτε!

MIRfestival 2010

Call for entries

Deadline for submissions: Friday, March 26, 2010

MIRfestival presents innovative, experimental, exciting artistic projects at the crossroads of performing arts, visual arts and live media. It is an international contemporary art festival focusing on the experiment and it welcomes adventurous creation around performance, live media, image by artists who want to share with the audience a personal view of the world. Named after the old orbital station, it aims to be an open space for creative artists and audiences to meet, exchange, communicate and reflect.

MIRfestival is organized by MIR, a non-profit cultural company, in collaboration with private and public organizations and institutions. The festival was founded by its actual artistic director Christiana Galanopoulou. It is biennial and it takes place in industrial spaces, theatres and other venues in Athens. For information on the 2008 edition, please visit our archive.

MIRfestival 2010 will be on in Athens, from September 10-18.

Your submissions are welcome!

You are welcome to submit:

> performance, small scale dance and theatre productions,

> live media projects, projects combining experimental music and image or performance and image,

> installations, interactive installations, interactive projects,

> urban projects and interventions in the city

> experimental film and video

MIRfestival is not thematic. However, for its 2010 edition, it is searching for projects and actions intervening to Athens squares, under the general title HERE/ NOW.

Selected works from the submitted ones, together with works already programmed, will form the 2010 edition programme.

Please visit www.mirfestival.gr to find out more.

In order to submit your work, please follow the instructions in MIR instructions.

Please read carefully the participation conditions. Deadline for submissions is Friday, March 26, 2010.

We look forward to welcoming your proposals.

The 2010 mission to MIRfestival is approaching. Get ready!

2^ος κύκλος: ΑΠΟ ΜΙΑ ΙΔΕΑ ΣΕ ΕΝΑ VIDEODANCE

με τη Χρυσάνθη Μπαδέκα

ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ: Χριστιάνα Γαλανοπούλου

Εργαστήριο VIDEODANCE

(27-28/2, 6-7/3, 13-14/3 & 20-21/3)

Συνδυάζοντας την κίνηση και την οπτική δημιουργία, το videodance είναι μια σύνθετη καλλιτεχνική φόρμα που βασίζεται στον πειραματισμό και πολλές φορές σφύζει από ευρηματικές ιδέες. Ο δεύτερος κύκλος του εργαστηρίου videodance που καθοδηγεί η Χρυσάνθη Μπαδέκα, θα επικεντρωθεί στη σύλληψη και την ανάπτυξη μίας ιδέας/έννοιας (concept), μέσα από μια διαδικασία ανεξάρτητης ανάλυσης και δημιουργικής αναζήτησης, η οποία θα λειτουργήσει ως αφετηρία της δημιουργίας. Μόλις ολοκληρωθεί η εργασία της ανάλυσης και προκύψει ο χάρτης της νέας ιδέας, η σκληρή δουλειά της επικοινωνίας αυτού του νέου οράματος αρχίζει. Πώς μπορούν ιδέες/έννοιες να αναλυθούν, να οργανωθούν, να χορογραφηθούν, να σκηνοθετηθούν, να βιντεοσκοπηθούν και τέλoς να μονταριστούν; Σ’ αυτόν τον δεύτερο κύκλο του εργαστηρίου ως αφετηρία θα χρησιμεύσει η προθυμία για εξερεύνηση και άνοιγμα προς νέες οπτικές.

Στην αναζήτησή μας θα συμβάλει με τρεις εισηγήσεις και προβολή οπτικού υλικού η Χριστιάνα Γαλανοπούλου, καλλιτεχνική διευθύντρια του φεστιβάλ VideoDance και του MIRfestival. Η συμβολή της θα αγγίξει τα ζητήματα της οπτικής επικοινωνίας, της οπτικοποίησης μιας ιδέας και της χρήσης του χρόνου στο videodance.

Στόχος του εργαστηρίου είναι να αποτελέσει για όλους τους συμμετέχοντες μια δημιουργική διαδικασία μέσα από την οποία θα οικειοποιηθούν το videodance. Στο πλαίσιό της θα σχηματισθούν ομάδες εργασίας οι οποίες, μέσα από την καθοδήγηση της Χρυσάνθης Μπαδέκα αλλά και τη συνεργασία μεταξύ των συμμετεχόντων, στο τέλος του εργαστηρίου θα έχουν ολοκληρώσει από μία μικρή ταινία. Ο κάθε συμμετέχων θα έχει παίξει το ρόλο του στη δημιουργία της.

Όσοι θέλουν να πειραματιστούν με μία ιδέα, μεταφέροντάς την στον κόσμο του videodance, είναι ευπρόσδεκτοι. Ειδικές τεχνικές γνώσεις δεν είναι απαραίτητες.

Για όσους δεν παρακολούθησαν τον πρώτο κύκλο και χρειάζονται τεχνική υποστήριξη, θα προηγηθεί διήμερο σεμινάριο εισαγωγής στο Premiere Pro CS4. Οι ενδιαφερόμενοι παρακαλούνται να έρθουν σε άμεση επαφή με την Χρυσάνθη Μπαδέκα στο τηλ: 6972 284 385 (μετά τις 21:00) για την διευκρίνηση τεχνικών θεμάτων.

Απαραίτητα εργαλεία :

Μία ιδέα που θέλετε να δουλέψετε!

Laptop (τουλάχιστον windows’98 ή Mac Tiger OSX, 1GB RAM, 60GB ελεύθερα,

με περασμένο το PREMIERE  Pro CS4 )

*Ψηφιακή κάμερα, που να συνδέεται με τον υπολογιστή

1 mini DV κασέτα

*Firewire ή usb καλώδιο, που να συνδέεται με τον υπολογιστή και την κάμερα

*Τρίποδας

* = Σε περίπτωση που δεν έχετε και δεν θέλετε να αγοράσετε, θα μοιραστούμε αυτά που υπάρχουν στην ομάδα.

Πρόγραμμα Εργαστηρίου:

Σάββατο           27/02      11:00-15:00  (Εισήγηση από την Χ. Γαλανοπούλου & Premiere Lab)

Κυριακή           28/02      14:00-18:00  (Εισήγηση από την Χ. Γαλανοπούλου & Pre-Production)

Σάββατο           06/03      11:00-15:00   (Pre-Production)

Κυριακή           07/03      14:00-18:00   (Pre-Production)

Σάββατο          13/03      11:00-16:00  (Γυρίσματα)

Κυριακή          14/03      11:00-16:00  (Γυρίσματα)

Σάββατο           20/03      10:00-14:00  (Εισήγηση από την Χ. Γαλανοπούλου & Post-Production)

Κυριακή           21/03      14:00-18:00  (Post-Production)

(σύνολο 34 ώρες)

Κόστος σεμιναρίου :  165 €

Πρόγραμμα Σεμιναρίου Εισαγωγής στο Premiere Pro CS4:

Σάββατο           20/02   12:00-15:00

Κυριακή           21/02   12:00-15:00

(σύνολο 6 ώρες)

Κόστος : 30 €

Για περισσότερες πληροφορίες παρακαλούμε απευθυνθείτε

στα τηλ. 210 7621234, 7621164, 6972 284 385 (μετά τις 21:00)

ή στην ηλεκτρονική διεύθυνση info@isadoraduncancenter.org

Μια κινητική περιγραφή του χώρου που διανοίγεται μεταξύ των ανθρώπων στη σιωπή. Μεταξύ αφασίας, ασφυξίας και χιούμορ. Ο παπαγάλος συμβολίζει το λόγο, τον ά-λογο λόγο, τον ζωικό. Φέρει μια ανεπτυγμένη ανθρώπινη ικανότητα, βάση του πολιτισμού, πυρήνα των ιστοριών, των προσωπικών μας ιστοριών και των πανανθρώπινων. Ο παπαγάλος όμως, αυτό το εξαιρετικής ομορφιάς πτηνό, φέρει την ίδια ικανότητα, φέρει τον λόγο, ή μάλλον καλύτερα φέρει τις λέξεις, τι συμβαίνει όμως με αυτό που συνιστά το λόγο, τι συμβαίνει με το νόημα; 

Η ομάδα Fingersix επεξεργάζεται με ένα ενδιαφέρον τρόπο τα μεταφυσικά σχεδόν ερωτήματα που θέτει ο παπαγάλος στο ανθρώπινο είδος. Ποιά είναι η αξία αυτού του σύμπαντος λέξεων όταν ένα ά-λογο ον, ένα πτηνό μπορεί εύκολα, να κρώζει λέξεις ζωωδώς; Ο σαρκασμός της ομιλίας του παπαγάλου χάσκει αποδομητικά για την επίφαση σημαντικότητας που φέρουν οι ιστορίες μας. Το ζώο σχεδόν ειρωνικά ενσωματώνει τον ανθρώπινο λόγο, ή ακόμα χειρότερα   μιμείται τον λόγο επιφανειακά, περιγελώντας την οποιαδήποτε αξία του.

Εξ αφορμής της εξαιρετικά πολυσχιδούς φύσης όλων αυτών των ερωτημάτων οι χορευτές καταθέτουν  μια σπουδή στη σιωπή. ..Στο χώρο που διανοίγεται στα μεσοδιαστήματα των λόγων ή στην άρση του λόγου. Ένα σύμπαν αποχρώσεων ξεδιπλώνεται με κυρίαρχη την αμηχανία, την αμηχανία του κενού λόγου. Ενώ ο παπαγάλος γεμίζει κομψά το χώρο με αστείες φλυαρίες, α-νόητες, οι χορευτές μετεωρίζονται στο διάκενο, στο απροσδόκητο και ανοίκειο της σιωπής καταθέτοντας ένα τοπίο αφασικό, ασυνεχές. Ο τρόμος του παρουσιαστή όταν το έκθεμα δεν αρκεί, τα γυναικεία σώματα που λικνίζονται ερωτικά για να κοσμίσουν τη σιωπή, η θλίψη που συχνά εγκατοικεί στην σιωπή.

Σε όλη αυτή τη διάρκεια μια γυναίκα σωματοποιεί το ζώο, σχεδόν τοτεμικά. Ολόκληρη η ομάδα καταλαμβάνεται από το τοτέμ και φέρει εμπρός μας την πανάρχαια αλληλεπίδραση μεταξύ ανθρώπου και ζώου. Μόνο που ιδωμένη πιά μέσα από ένα μετα-μοντέρνο πρίσμα η κατάθεση αυτή αποτελεί προιόν δομικών επερωτήσεων περί της ανθρώπινης φύσης και της αξίας του πολιτισμού μας.

Κ.Φ

Performrt< www.hellastheatre/performart

]]> http://www.mirfestival.gr/blog/?feed=rss2&p=277 0 http://www.mirfestival.gr/blog/?p=261 http://www.mirfestival.gr/blog/?p=261#comments Fri, 19 Sep 2008 14:33:09 +0000 PerformArt http://www.mirfestival.gr/blog/?p=261 DEBUT – In Memory of Coming
Mala Kline

Στα όρια της μεταφυσικής της αντίληψης, των παραμυθιών και της σωματικότητας. Η σκοτεινή μήτρα που γεννά μορφές, η σχισμή του σώματος που μεταφέρει μια βαθιά κρυμμένη αισθαντικότητα. Μνήμες του Διονύσου, του σώματος που διαμελίζεται και αναγεννάται από τα κομμάτια του.

Η μορφή που κινεί τα νήματα

Ο άνθρωπος και το ζώο, οι πολλαπλές μεταμορφώσεις της ύπαρξης, δοσμένες με αναφορές σε εξαιρετικά παραμυθένια τοπία από την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων, με τη μεταφυσική, την φιλοσοφική διάθεση, το χιούμορ και την αιρετικότητα του παραμυθιού. Καλώς ήλθατε στον κόσμο της Mala Kline.

Η σκηνή επιβλητική από μόνη της, είναι το τοπίο της παραμυθιού. Ενός παραμυθιού με χρώμα άλικο, ελκυστικό. Μαγευτικό, τρομακτικό και ερωτικό συνάμα. Ένα σουρεαλιστικό παραμύθι πλεγμένο στις σχισμές της πραγματικότητας, στο σκιώδες πεδίο των αισθήσεων.

Μια τεράστια κόκκινη κουρτίνα που θυμίζει κουκλοθέατρο, αφήνει ελάχιστο περιθώριο μεταξύ των θεατών και…ενός οικοδεσπότη λαγού. Ο άσπρος λαγός με το κόκκινο κουστούμι μας υποδέχεται, μας παίρνει από το χέρι και μας προκαλεί να τον ακολουθήσουμε στον κόσμο της Αλίκης, όπου τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται.

Η χορεύτρια εμφανίζεται στη σκηνή. Φοράει μάλλινο άσπρο καπέλο, φόρεμα άλλης εποχής με κόκκινη τράσα και άσπρη γούνα. Είναι στομφώδης και μας μιλά ανακαλώντας ταινίες της δεκαετίας του ’50. Ηρωίδες εύθραυστες, συναισθηματικές, ακραίες.

Προσπαθεί να υποδυθεί τη θλιμμένη, όπως απαιτεί ο ρόλος, αλλά τελικά εξομολογείται ότι της είναι αδύνατο…είναι ευτυχισμένη. Υιοθετεί όμως τη θεατρική της περσόνα για να εκμυστηρευτεί το φόβο της απόρριψης, το φόβο της μοναξιάς του καλλιτέχνη που έχει χάσει πια το κοινό του.  Όλη αυτή την ώρα ο λαγός βρίσκεται στο πλαί της σκηνής, φαινομενικά αμέτοχος, ο χειριστής των μηχα-νημάτων.

Η φωνή της παραμορφώνεται, τα ηχεία την επισκιάζουν, χάνεται, λιποθυμά. Η κουρτίνα ανοίγει ελάχιστα και ένας άγνωστος την τραβά σε ένα άλλο κόσμο, κρυμμένο. Όταν η κόκκινη πύλη ανοίξει, μια ‘άλλη’ γυναίκα είναι στο σώμα της.

Μια οθόνη στο βάθος της σκηνής, η γυναίκα γυμνή, αγκαλιά με την άσπρη γούνα και ένα κατακόκκινο μαξιλάρι. Η μουσική χαώδης και εκείνη στροβιλίζεται στο ίδιο μοτίβο, ενώ η φιγούρα που προβάλλεται στην οθόνη φαντάζει ο ζωντανός καθρέπτης της, οργανικά δεμένος με το σώμα της στη σκηνή. Διαφορετικές αλλά ομόρριζες, πραγματικότητα και προσομοίωση, εικονική φιγούρα και αληθινή περφόρμερ ταυτίζονται. Ο άνθρωπος και το είδωλο του που ζωντανεύει. Ο καθρέπτης που ανταποδίδει το βλέμμα…

Η παραίσθηση πλησιάζει στο τέλος της, ο λαγός βγάζει τη μάσκα και μετατρέπεται στο στοργικό σύντροφο της, που τη συνοδεύει έξω από το όνειρο, πίσω στην πραγματικότητα, χορεύντας τρυφερά ένα βαλσάκι. ‘Έχετε ποτέ ξυπνήσει από ένα όνειρο και να νομίζετε οτι ακόμα ονειρεύεστε; Εμένα μου συμβαίνει δυο τρεις φορές την εβδομάδα’.

Μια εξαιρετική περφόρμερ που σαρκάζει με όλο της το είναι τη θεατρική σύμβαση, ενώ ταυτόχρονα με μαγική σχεδόν ικανότητα μας εισάγει στο πραγματικό μυστήριο της ύπαρξης. Που αρχίζουν τα όρια του εαυτού, σε ποιά διάσταση βρίσκεται το σώμα και πόσα ακόμα επίπεδα ενυπάρχουν στη συγκεκριμένη διάταξη της ύλης; Με εξαιρετική μαεστρία η Mala Kline και ο Robert Michael Hayden διαστρέφουν την πραγματικότητα για να καταδείξουν άλλες σκοτεινές πλευρές της, μύχιες…αισθητές ενίοτε σε μια φευγαλέα κίνηση των βλεφάρων…

Μ.Π & Κ.Φ

PerformArt< www.hellastheatre.gr/performart

Διαφορετικά αντικείμενα, όπως ανεμιστήρες και σφυριά, καθημερινοί ήχοι όπως ο άνεμος μετατρέπονται σε μουσικά όργανα στους ηχητικούς πειραματισμούς που παρακολουθήσαμε.

Παίζοντας..με τη μουσική

Ηχητικά πειράματα

Όταν ο καθημερινός πεζόδρομος Θεσσαλονίκης, στο κέντρο της Αθήνας, αποκτά ταυτότητα….και ήχο! Όσο για τα αυτοκίνητα…δεν υπάρχουν μόνο για να μας μεταφέρουν..

Θεαματκοί!!

Μην το προσπαθήσετε σπίτι σας!!

Λίγο πριν την παράσταση

Στέκι έξω από το θέατρο

eekuipoiz & Motus Terrae
[non++]*

Τοποθεσία: Πεζόδρομος Θεσσαλονίκης

Ένας φτερωτός άγγελος παρακολουθεί από ψηλά. Απόμακρος αλλά πανούργος, στήνει παιχνίδια και καθοδηγεί τους επίγειους πρωταγωνιστές, που μαυροφορεμένοι και στυλιζαρισμένοι επιδίδονται σε ζογκλερικές χορογραφίες με πράσινα μπαλάκια. Πράσινο: το χρώμα της παράστασης, το χρώμα της φύσης, το χρώμα της συνείδησης. Ο άγγελος πατά επί γης και μας ζητά να τον ακολουθήσουμε, δίνοντας σαφείς οδηγίες με μια ντουντούκα. Ο κόσμος απλώνεται ολόγυρα για να ακούει και να βλέπει και ο προστάτης υπενθυμίζει «μην πατάτε το πράσινο».

Πόζες στο σκοτάδι

Μας κινεί στο χώρο ωσότου να ξαναβρεθούμε κατά μέτωπο με τους ζογκλέρ. «Τι είπε ο άνθρωπος στο πράσινο και τι είπε το πράσινο στον άνθρωπο;» επαναλαμβάνει σχεδόν μηχανικά ο αφηγητής, όσο δίπλα από τις γραμμες του τρένου στήνεται μια οθόνη με άσπρες κούτες. Ο προβολέας απεικονίζει την πόλη, το μετρό, τα αυτοκίνητα, τα κτίρια, το τσιμέντο…και ελάχιστο πράσινο που έχει απομείνει ζωντανό. Ο κόσμος χαζεύει για λίγα λεπτά. Τα κεφάλια παραμένουν προσηλωμένα με μοναδική παραφωνία τα γαβγίσματα των σκύλων που επιθυμούν να συμμετάσχουν σε αυτή τη θεατρική διαδρομή. Η ταινία τελειώνει, αλλά η πραγματικότητα παραμένει και η διαδρομή συνεχίζεται. Με τις βαλίτσες ανά χείρας αποχωρούν ανεβαίνοντας τις σκάλες της γέφυρας. Φοράνε μαύρα και στέκονται ακίνητοι, με το φεγγάρι για συντροφιά. Αποχωρούν σταδιακά, ωσότου ο δρόμος αφήνεται και πάλι στους περαστικούς.

Μ.Π

PerformArt Page< www.hellastheatre.gr/performart

Οι ηλικίες του κόσμου/ Exile 2008
Jessica Hénou

Περιπλανήσεις

Χαράζει διαδρομές στο έδαφος με κοκινόχωμα και χοντρό αλάτι. Αφηγείται ταξίδια της ζωής της, ταξίδια της ψυχής από χώρα σε χώρα. Τόποι και τοπία που την ορίζουν και της θυμίζουν οτι είναι μια ξένη στο ίδιο της το σώμα. Περιπλανιέται στη Γαλλία, τραγουδώντας δυνατά και παράφωνα La Boheme. Μας κοιτά στα μάτια και γίνεται καθρέφτης. Αληθινή, ειλικρινής συνεχίζει τη διαδρομή της στην Πορτογαλία και αγωνίζεται. Κάθε ημέρα μια επανάσταση, μια μάχη που άλλοτε χάνεται και άλλοτε κερδίζεται, όπως μας λέει.

Στο Μαρόκο…είναι πάλι μια ξένη. Το φωνάζει, το νοιώθει…αυτό το βίωμα είναι κτήμα της, είναι η ίδια. Το σώμα της ενστερνίζεται το πάθος, το συναίσθημα που την κατακλύζει και μιλά με ένταση. Τα χέρια της λειτουργούν αποκομένα και αυτά σαν δυο ξένα όντα στο κορμί της. Όταν μεγαλώσει θα γράψει ένα βιβλίο, σαν αυτά που συντροφεύουν τις δικές της αναμνήσεις. Καταλήγει στην Ελλάδα. Προδίδεται και προδίδει. «Σας πρόδωσα;» ρωτά με ειρωνία. «Αυτό λέγεται συναισθηματικό ασανσέρ». Η γαλλική προφορά της εντείνει την αλήθεια, ενσωματώνει την περιγραφή. Είναι μια ξένη.

«Γεννήθηκα σε ένα λιμάνι της Μεσογείου». Σκύβει και με τα χέρια της ανακατώνει τους χάρτες, τις νοητές διαδρομές. Αλάτι και χώμα, δυο ξένα στοιχεία γίνονται ένα. «Γεννήθηκα σε ένα λιμάνι της Μεσογείου».

Τίμια, ειλικρινής, συγκινητική.

Μ.Π

PerformArt Page< www.hellastheatre.gr/performart

While Walking
Milena Urgen Koulas

Σωματικές αναζητήσεις

Δυναμική, έντονη, νευρική και προπάντων σκοτεινή η Milena χορεύει στο ημίφως, σα να μη την παρακολουθεί κανένας. Σηκώνεται και πέφτει. Σηκώνεται και πέφτει. Δεν υπάρχει μουσική. Μόνο ο ανατριχιαστικός ήχος του σώματος που αφήνεται στο πάτωμα και η προσπάθεια να σηκωθεί. Ξαφνικά φωτίζεται αχνά, ορθώνεται και σωματοποιεί τον πόνο και την αγωνία της. Είναι ευάλωτη αλλά παλεύει με τον εαυτό της, αποδομείται και δοκιμάζει τις αντοχές της. Από το βάθος της σκηνής στο προσκήνιο, όρθια, με το σώμα παραμορφωμένο. Δυσκολεύεται να βηματίσει, καθώς το σώμα της διασπάται και επανασυστήνεται. Εικόνες παρακμής, τρομακτικές γεννούνται από το θέαμα.

Η  Milena Ugren Koulas δημιουργεί ένα βαθιά υπαρξιακό σόλο. Με εξαιρετική σωματική δύναμη και τόλμη επιτρέπει στο σώμα της να γίνει το τοπίο σκληρών, σκοτεινών διαθέσεων της ψυχής. Το σώμα της παραμορφώνεται, τα μέλη της στρέφονται προς τα μέσα για να εκφράσουν τη δυσθυμία του εαυτού, την ασφυκτική εσωτερίκευση…Κραυγές, ανάσες και ημίφως διαμορφώνουν το τρομακτικά μοναχικό τοπίο της ψυχής, τους αλλοπρόσαλλους πειραματισμούς με την εσωτερική αίσθηση. Η παράσταση της εξόχως τολμηρή ακριβώς λόγω της δύναμης της εξωτερίκευσης…Η σκηνή μετατρέπεται σε πεδίο των ψυχικών εντάσεων και διαστροφών, το σώμα ο φορέας του.

Eξαιρετικά περήφανη, βαδίζει, αγκαλιάζει τις σκοτεινές πτυχές της ύπαρξης χωρίς να αναζητά δεκανίκια. Είναι ξαπλωμένη στο έδαφος και ονειροπολεί. Φωνάζει «Μιλένα» συνεχόμενα, με νοσταλγική φωνή σα να θυμάται την παιδική της ηλικία, σα να αναζητεί τον εαυτό της έξω από την ίδια. Φωνάζει το όνομα της με μια σχεδόν μητρική τρυφερότητα. Ίσως τελικά το σώμα, το αενάως κινούμενο τοπίο των μεταμορφώσεων μας είναι και η απόλυτη στοργική μήτρα, η ζεστή σκοτεινιά που μας γέννησε.

Συνεχίζει να στροβιλίζεται εισρχόμενη σε μια μεθυστική επανάληψη. Πρόκειται για μια μοναχική φιγούρα που χάνεται στο παρελθόν, στο παρόν και διερωτάται για το μέλλον.

Μ.Π & Κ.Φ

PerformArt Page< www.hellastheatre.gr/performart

Ένας πειραματισμός με ήχο, εικόνες, αντικείμενα, αυτοσχεδιασμούς που μας ταξίδεψαν σε “ηχητικά” τοπία…με πολύ κέφι.

party on stage!

Ήχος και εικόνα

Με θέα....τη θάλασσα

Nothing
Milena Urgen Koulas

Το σώμα πρέπει να εκφραστεί

Ο χώρος είναι σκοτεινός και ένας μεταλλικός ήχος συνοδεύει τους προβολείς που ανάβουν και σβήνουν, φωτίζοντας μοναχικά σημεία της σκηνής, ωσότου πέφτουν πάνω στην περφόρμερ που βρίσκεται στο βάθος. Εύθραυστη αλλά συνάμα επιθετική παίζει με την επανάληψη των κινήσεων που σταδιακά γίνονται νευρικές και αποσπασματικές. Το σώμα πρέπει να εκφραστεί, με κάθε τρόπο.

Η Milena Ungren Koulas,  εξαιρετική χορεύτρια εισάγεται στο χώρο του ά-φατου, του μη κωδικοποιήσιμου, του μη λεκτού  για να εκφράσει το πρωτόλειο, σωματικό βίωμα. Μέσα από ανάσες, άναρθρες κραυγές και μίνιμαλιστικές χορογραφικές λούπες, εμφανίζει επί σκηνής ένα σώμα που μαίνεται, δεν μιλάει, δεν κωδικοποιεί το βίωμα αλλά αφήνεται στην προ-αναπαραστατική γλώσσα της αίσθησης, στη γλώσσα της άναρθρης κίνησης και των κραυγών να εκφράσει, να σωματοποιήσει την υπαρξιακή αγωνία, την κούραση της ψυχής και το φόβο.

Πότε πλησιάζει προς το κοινό, πότε του γυρνά την πλάτη αφήνοντας άναρθρες κραυγές που ενίοτε ανακαλούν συνομιλίες με τον εαυτό μας στα σκοτεινά. Το σώμα ακίνητο, τα χέρια σε πόζα μαριονέτας που ξέχασαν να ξεμπλέξουν τα σκοινιά στα χέρια της, αλλά το κεφάλι τρέμει, αγωνιά, συλλογίζεται. Η μουσική αλλάζει και η παράσταση μετατρέπεται προς στιγμήν σε ένα κυνήγι με τον εαυτό μας, στο φόβο που μας παραλύει και μας κάνει να τρέχουμε αριστερά και δεξιά, να κρυβόμαστε στο πάτωμα και να ξανασηκωνόμαστε σε μια προσπάθεια διαφυγής. Όσο και να τρέξει όμως, φοβάται τον ίδιο της τον εαυτό, τσακώνεται με το ίδιο της το σώμα. Συγκρούσεις, ομολογίες, ενδόμυχοι φόβοι, εφιάλτες, ελπίδα…όλα εκκινούν από την προσωπική της αναζήτηση και η διαφυγή μοιάζει σκοτεινή και αδύνατη.

Η Milena Ungren Koulas παρουσιάζει ένα σώμα αγρίμι, δυνατό και πολύπλοκο να παραπαίει στις σκοτεινές διαδρομές της ύπαρξης με την φυσικότητα του ζώου που παραδέχεται την αίσθηση και την επιτρέπει….μια πολύ δυνατή ερμηνεία από μια εξαιρετική performer.

Μ.Π & Φ.Κ

PerformArt Page< www.hellastheatre.gr/performart

Για όσους δεν ήταν εκεί…πραγματικά τους απολαύσαμε!!

]]> http://www.mirfestival.gr/blog/?feed=rss2&p=137 1 http://www.mirfestival.gr/blog/?p=126 http://www.mirfestival.gr/blog/?p=126#comments Sun, 14 Sep 2008 12:50:34 +0000 PerformArt http://www.mirfestival.gr/blog/?p=126

Poster
Cristian Chironi

Ένα παιχνίδι μεταξύ εικόνας και πραγματικότητας, φωτογραφίας και αναπαράστασης, αναπαράστασης της πραγματικότητας -της κατασκευασμένης πραγματικότητας από πρότυπα και μνήμες, εικονικές μνήμες συνήθως…Μνήμες που κωδικοποιούνται, που λαμβάνουν χώρα στον κοινωνικό ιστό. Ο Christian Chironi κατασκευάζει μια ιστορία στα διάκενα του κοινωνικού και του ατομικού, της ταυτότητας και του προτύπου. Με άνεση, διαπραγματεύεται ένα από τα λιγότερο επεξεργασμένα θέματα, το πως κατασκευάζεται το ανδρικό πρότυπο. Ο Chironi περνάει από μια σειρά διαφορετικών εικονοποιήσεων του ανδρικού ρόλου με την  άνεση του παιδιού που ξεφυλλίζει το οικογενειακό λεύκωμα, καθώς ταυτόχρονα ενσωματώνεται φαντασιακά σε κάθε διαφορετική ιστορία.

Είναι αμέτρητες οι φορές που το μυαλό ταξιδεύει στο χρόνο, χάνεται στο παρελθόν και επεξεργάζεται αναμνήσεις και περιστατικά. Η δύναμη της ανάμνησης γίνεται ακόμα πιο ζωντανή όταν ξεφυλλίζει κανείς φωτογραφίες, αποδεικτικά στοιχεία ενός παρελθόντος που δεν υπάρχει μόνο στη μνήμη. Μιας πεπερασμένης πραγματικότητας που ζωντανεύει απειλητικά.

Ο Cristian Chironi παίζει πάνω στη σκηνή με το ίδιο του το παρελθόν, με την πατρική φιγούρα, με τα στερεότυπα που τον έχουν διαμορφώσει. Η διάθεσή του είναι παράλληλα διερευνητική και περιπαιχτική. Μια φωτογραφία στο κέντρο της σκηνής, ξεδιπλώνεται κυριολεκτικά σαν κουρτίνα, εκθέτοντας μια ομάδα ποδοσφαίρου που ποζάρει επιδεικτικά. Ένα παγκάκι και ένας σάκος συντροφεύουν στο παρόν τον περφόρμερ, ο οποίος αντιγράφει τους παίχτες φορώντας τις στολές τους και έπειτα στέκεται δίπλα στο κάδρο, αναζητώντας τη θέση του. Παραμένει ακίνητος, ενώ σε κάθε φωτογραφία αλλάζει η στάση του σώματος και κυρίως η έκφραση του προσώπου. Έχει μια αλαζονεία, μια τάση ειρωνείας που εντείνεται από τη μουσική υπόκρουση. Ιταλοί φίλαθλοι στο γήπεδο, οι αρχαίοι θεοί του Ολύμπου, η φωνή του δικτάτορα Παπαδόπουλου ακόμα και η σιωπή έχουν τη θέση τους σε αυτή την αναζήτηση προτύπων και συμπεριφορών, σε αυτό το πισωγύρισμα.

Οι επτά φωτογραφίες που εκτίθενται αποτελούν το δικό του προσωπικό παρελθόν, αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο επιδεικνύουν και μια συμπεριφορά, ένα αντρικό πρότυπο που υπερβαίνει τον ίδιο και γίνεται συλλογικό. Μασώντας τσίχλα, περιφέρεται από τα κάδρα στο παγκάκι, αλλάζει μπλούζες, σορτς, κάλτσες και παπούτσια και προσπαθεί να αφομοιωθεί στη φωτογραφία. Η στολή του όμως δεν είναι φθαρμένη. Η ακινησία του είναι προσποιητή και το ύφος του προδικάζει την δυνατότητα ενσωμάτωσης. Όσο και να προσπαθεί παραμένει ένας ξένος. Το καταλαβαίνει και ο ίδιος και συν τω χρόνω γίνεται ολοένα και πιο κριτικός. Ονειροπολεί αλλά βρίσκεται στο παρόν μαζί μας και χαμογελά.

Μ.Π & Φ.Κ

PerformArt Page< www.hellastheatre.gr/performart

Τυχαίες συναντήσεις

Πως σωματοποιείται η αίσθηση του δρόμου; Με ποιες κινήσεις περιγράφονται οι εσωτερικές δονήσεις της ψυχής; Αυτές οι λεπτές, αδιόρατες δονήσεις που διαπερνούν το σώμα αλλά συνηθίζουν να παραμένουν αόρατες, άυλες, ανείπωτες, ακίνητες. Πως εγκατοικούν τα σώματα στο χώρο; Πως ο χώρος τα διαπερνά και τα σμιλεύει…και όχι μόνο ο εξωτερικός, ο περιβάλλον χώρος, το αεικίνητο τοπίο της ύπαρξης μας αλλά και ο χώρος του άλλου, του εγγύς διαβάτη. Πως ξεδιπλώνονται οι ενέργειες του άλλου για να συνδιαλαγούν και να γεφυρώσουν με τις δικές μας;

Συνοδοιπόροι

Πεζόδρομος οδού Θεσσαλονίκης. Ένα σημείο συνάντησης στο κέντρο της πόλης αλλά λίγο απόμακρα. Πίσω από το πολυσύχναστο Γκάζι, στα σύνορα με το Θησείο, στον Κεραμεικό της αρχαιότητας βρίσκεται ένα μονοπάτι για άγνωστους περαστικούς, για μικρά παιδιά που παίζουν μπάλα, για σκύλους που απολαμβάνουν τη βόλτα τους. Οι γραμμές του ηλεκτρικού το οριοθετούν και μας ταξιδεύουν σε μια Αθήνα περασμένων εποχών, με διαφορετικούς ρυθμούς. Μια πέτρινη γέφυρα ο ιστός που συνδέει τη διαχωρισμένη από τις ράγες πόλη. Το φεγγάρι μελαγχολικό ορθώνεται στο βάθος και με περιέργεια περιεργάζεται τον κόσμο που συνωστίζεται και κάτι περιμένει.

Τα βλέμματα στρέφονται προς τη γέφυρα, όταν ένα σώμα με βαμμένο πρόσωπο, καλυμμένο με μια άσπρη νάιλον στολή και ένα μικρό φακό στο χέρι ξεκινά το ταξίδι της καθόδου προς τα εμάς. Περιέργεια, φόβος, δοκιμή, πειραματισμός: συναισθήματα που διοχετεύονται στο κοινό. Η περφόρμερ πλησιάζει και με ένα βήμα «εισβάλει» στον πεζόδρομο. Είναι μόνη της, αλλά παλεύει. Το κοινό την επεξεργάζεται με τα μάτια, απορεί, συναισθάνεται, ενώ παράλληλα εκτελεί τη δική του ακούσια παράσταση, μεταφερόμενο από σημείο σε σημείο σε μια προσπάθεια να ακολουθήσει και να παρακολουθήσει τη μοναχική ταξιδιώτισσα.

«Υπάρχει και άλλος περφόρμερ» ακούγεται μια φωνή ανάμεσά μας. Όλοι μετακινούν τα κεφάλια τους προς αναζήτηση του άλλου και τον ανταμώνουν στο βάθος του πεζόδρομου. Οι δυο περφόρμερ επικοινωνούν οπτικά. Με το φακό ανά χείρας κάνουν σήματα ο ένας στον άλλον…μια μορφή επικοινωνίας. Ίσως τελικά να μην είναι μόνοι αλλά συνοδοιπόροι. Οι παράλληλες πορείες τους ανατρέπονται όταν τα δύο σώματα αποκτούν επαφή. Οι ταυτότητες συγχέονται προς στιγμήν, ωσότου ο ένας γίνεται ο καθρέπτης του άλλου. Το ταξίδι συνεχίζεται σε διαφορετικές κατευθύνσεις και σταδιακά ο καθένας χάνεται στο βάθος, επιτρέποντας στο φεγγάρι να είναι ο πρωταγωνιστής για το υπόλοιπο βράδυ.

Μ.Π & Κ.Φ

Click here to view the embedded video.